Staatsbosbeheer als maatschappelijke onderneming

Staatsbosbeheer zoekt naar zijn nieuwe rol in de netwerksamenleving: meer doen mét de samenleving in plaats van vóór de samenleving.  Dat zit niet in het DNA van de organisatie. Van oudsher golden de wetten: kennis is macht en de overheid betaalt, dus bepaalt. Die tijd is voorbij. En de nieuwe gebruiksaanwijzing is met die omslag niet meteen voorhande.

Hoe geef je samenwerking vorm als je rollen en taken verschillen? En als je horizon in ruimte en tijd verschilt? Hoe vind je evenwicht tussen wat moet, wat kan en wat gewenst is. Tussen publieke behoeften, professionele ambities en juridische verantwoordelijkheden. De zoektocht naar die balans trekt langs begrippen als emotioneel eigendom en zeggenschap. Natuur in Nederland is van iedereen. Als het zo uitkomt. Natuurlijk wil Staatsbosbeheer graag dat mensen zich betrokken voelen, dat ze gebieden omarmen en daar ambassadeur voor zijn. Of zelfs de handen voor uit de mouwen steken. Maar het loslaten van de regie is een leerproces. Op steeds meer plekken ontmoet de organisatie actieve en mondige burgers die iets verlangen, verwachten en claimen. Die vorm van betrokkenheid – want zelfs de klagende klant is in feite een betrokken burger – is  het draagvlak van de toekomst. Een onafwendbare samenwerking.

Suus Boerma maakt haar publiek deelgenoot van deze zoektocht. In haar workshop gaat ze op zoek naar on- en offline antwoorden, naar interactie met het publiek. Binnen en hopelijk ook buiten de zaal. Met de wens er samen wijzer van te worden. Want kennis uitwisselen en co-creatie zijn wel degelijk het kompas waarop Staatsbosbeheer wil varen. Een pad van trial en error.

Suus Boersma
Suus Boersma